 |
| Źróło: Powergraph |
Antologia
Rok po końcu świata
Ocena: 7,5
Nie
wiem czemu, ale kiedy usłyszałem po raz pierwszy o steampunkowo-cyberpunkowej
antologii skupionej wokół motywu końca świata mimowolnie przypomniał mi się
dowcip o Mercedesie i jego osiągach w roli pralki i lodówki: jeździł i owszem,
całkiem nieźle, z chłodzeniem było już gorzej, a pranie kończyło się
katastrofą. Zastanawiałem się więc, czy i w tym przypadku ktoś nie postanowił
pójść o jeden most za daleko. Po lekturze okazało się jednak, że maszynka nie
tylko jeździ, chłodzi i pierze, ale również buczy, robi kanapki i wyprowadza
psa na spacer.
Mam
słabość do antologii Powergraphu – nie tylko ze względu na to, iż jako jedno z
nielicznych wydawnictw (jeśli nie jedyne) nie boi się wydawać zbiorów opowiadań
polskich autorów; ale również dlatego, że nie schodzą one poniżej pewnego
poziomu, nawet jeśli bywają nieco nierówne (jak Herosi na ten
przykład). Rok po końcu świata skutecznie podtrzymuje tę
tradycję, oferując jednocześnie lepszy balans – trudno byłoby mi wskazać
opowiadanie jednoznacznie słabe czy nieudane, co oczywiście nie oznacza, że nie
zdarzają się teksty nieco odstające od najlepszych. Najczęściej wynika to z
bardzo dosłownego potraktowania tematu przewodniego i zaprzęgnięciu do pracy
dość zgranych motywów – zarzut taki można postawić zarówno Pasażerom Pawła
Ciećwierza, jak i Post Mortem Mileny Wójtowicz. Ten pierwszy może
się podobać za sprawą dobrej narracji, niezłego stylu i postaci głównego
bohatera – zawodowego fightera – ale miast skupić się na zmierzchu epoki etosu
wojownika i mierzeniu się z nową rzeczywistością, autor niepotrzebnie dokłada
do tego pojawiające się deus ex machina zagrożenie ludzkości. Podobnie
jest z opowiadaniem Wójtowicz – czyta się bardzo przyjemnie, warstwa opisowa
zachwyca, ale fabuła jest na tyle prosta, że szybko można ją rozgryźć, zwłaszcza
gdy kojarzy się wcześniejszą twórczość autorki.
