Dzień drugi okazał się mniej
zasobny w filmy i spotkania, trudno im jednak odmówić wartości: już z rana mieliśmy
okazje posłuchać Enzo D’Alò, reżysera Pinokia.
Godzinna dyskusja była jednak poświęcona nie tyle jego ostatniej animacji, a
ogólnie pracy przy filmach animowanych i związanych z nią problemach. Reżyser
opowiedział o sytuacji animacji we Włoszech, jej relacjach z telewizyjną
produkcją (oraz jak zachowują się sami twórcy) a także o tym, jak trudno jest
czuwać nad dużymi produkcjami, gdy nie ma się bezpośredniego dostępu do
animatorów. D’Alò podzielił się także refleksjami na temat pracy nad samym Pinokiem – kolejnych krokach, wadze
muzyki, pracy na programach graficznych odrywających animatorów od pracy „z
ołówkiem” oraz niewykorzystanych scenach, których opisy przedstawiały się nad
wyraz ciekawie. Jednak prawdopodobnie najważniejszym wnioskiem, jaki padł w
czasie rozmowy, był ten dotyczący charakteru animacji: mianowicie trudno jest
stwierdzić, co w dzisiejszych czasach tak naprawdę znaczy „europejska animacja”
lub „amerykański film animowany”. Inspiracje krążą między Wschodem i Zachodem, a
razem z nimi także animatorzy i fundusze. Wszak jak określić film finansowany
przez USA, a tworzony przez europejskich animatorów? Tak naprawdę metka się nie
liczy – liczy się zajmująca historia, opowieść. Cóż bowiem z tego, że obraz
posiada olśniewającą animację, przed którą wypada paść na kolana, skoro fabułę
można zapisać na serwetce? Po co komu taka wydmuszka? Miło wiedzieć, że wciąż
są ludzie przykładający wagę nie tylko do tego, jak opowiadać, ale i co.
