Leniwy się koszmarnie zrobiłem - coraz rzadziej chce mi się pisać długie teksty. Z drugiej strony to podobno znak czasu: świat przyspiesza, każdy z przejęciem wpatruje się w zegarek i szuka oszczędności. Co za tym idzie - w Internecie zamiast sążnistych tekstów szuka małych, zgrabnych tekścików o objętości przeciętnego newsa... Cóż, mój wewnętrzny grafoman się burzy na takie twierdzenia, ale ponoć coś w nich jest. Zresztą, to się nawet dobrze składa - dzięki temu nie będę miał wyrzutów sumienia, że taki koncentrat wrzucam. Wracając do meritum - będę się starał od czasu do czasu wrzucać notki o filmach, które widziałem i mi się podobały/nie podobały, ale bez rozciągania tego do rozmiarów pełnoprawnej recki. Ot, takie wrażenia i uwagi. Jak komuś się spodoba, to fajnie, a jak nie, to nie. Na dzień dobry zombie i agenci - całkiem fajny zestaw, czyż nie?
Cockneys vs zombies (2012)
reż. Matthias Hoene
ocena: 5/10
Zombie
standard produkcji brytyjskiej. Po raz kolejny mamy do czynienia z inwazją
żywych trupów zalewających metropolię – w tym wypadku Londyn – i powodujących
niewyobrażalny chaos i zniszczenia, a przy okazji budzących w ludziach nieznane
dotąd pokłady determinacji i odwagi, pokazujących im wagę i siłę więzi
międzyludzkich, zwłaszcza rodzinnych. Brzmi znajomo? Skojarzenia z Wysypem żywych trupów (2004) są
oczywiste – ponownie mamy do czynienia z grupką nieudaczników starających się
za pomocą wszelakich narzędzi przebić przez zwały gnijącego mięcha i uratować
swoją rodzinkę i ich znajomych. Różnica polega na skali: film Edgara Wrighta
był świeżym spojrzeniem na kino zombie, zachwycającym lekkością, sprawną
realizacją i humorem. Obrazowi Matthiasa Hoene tych elementów miejscami
brakuje: nad produkcją unosi się posmak budżetowości, scenografia i
charakteryzacja nie robią wrażenia starannością wykonania. Scenariusz jest głupiutki
i pretekstowy a humor ciut przyciężki, choć momentami bywa radośnie czarny i
makabryczny, doprawiony sporą dawką lokalnego patriotyzmu. Nie da się ukryć, że
Cockneys vs Zombies jest
tytułem dość średnim – wykonanie nie powala, historia jest głupiutka i oparta
na standardowych schematach, ale wciąż jest to film strawny i całkiem sycący, a
niektóre sceny – jak choćby pościg w ogrodzie domu spokojnej starości – naprawdę
śmieszą i zapadają w pamięć.
